Wat kunnen we leren van kinderen?
zondag 17 mei 2020


jongetje_gelukkig

Sarah past elke week op Seb. Ze kunnen het supergoed goed met elkaar vinden. Ze voetballen samen, spelen verstoppertje, af en toe gamen ze en ze kletsen heel wat af met zijn tweeën.

Seb gaat dit jaar niet op vakantie

Seb vertelt Sarah dat hij dit jaar niet met zijn ouders op vakantie gaat naar dat verre tropische land waar ze naar toe zouden. De coronacrisis heeft ‘roet in het eten gegooid’. Maar Seb vind het helemaal niet erg. O nee! Hij is opgelucht. Hij had helemaal geen zin in dat avontuur. Niet in de prikken die hij moet hebben om gezond te blijven en niet in de kanotocht die ze zouden gaan ondernemen. Seb wil niet de hele dag in een bootje zitten. En hij is bang voor krokodillen…brrrr. Hij wil veel liever de hele zomer lekker voetballen met zijn vriendjes. En dat kan hij nu gaan doen. Want zijn vriendjes blijven deze zomer ook gewoon thuis. Heerlijk!

Wat ik zo leuk vindt aan kinderen is dat ze helemaal zichzelf zijn

Ik vind dat altijd zo leuk aan kinderen. Ze hoeven helemaal niet groots en meeslepend te leven, enorme avonturen te beleven, elke keer weer nieuwe ervaringen op te doen. Voor kinderen is de wereld om hun heen nog een groot avontuur. Wat ik ook zo leuk vindt aan kinderen is dat ze helemaal zichzelf zijn. Als ze pijn hebben laten ze dat luidkeels weten. Als de pijn weer weg is, zijn ze weer blij. Je weet altijd wat je aan ze hebt. Terwijl volwassenen er een handje van hebben om zich anders voor te doen dan ze zijn.

Ik werd zelf ook weer een beetje kind

Toen  mijn kinderen nog klein waren, was een eindje lopen al een groot avontuur. Ik genoot daar met volle teugen van.. Ik werd zelf ook weer een beetje kind. Ik zag alles door hun ogen, weer vers en nieuw. Een torretje met een mooie kleur kon al zorgen voor verwondering en verbazing. Een sluis waar het water aan de ene kant hoger stond dan de andere kant gaf aanleiding tot een stortvloed aan vragen.

We gaan onszelf steeds meer in de weg zitten 

Zo jammer dat we op weg naar de volwassenheid onszelf steeds meer in de weg gaan zitten. We zien die prachtige, subtiele schoonheid van het dagelijks leven niet meer. We rijden of rennen er met een rotvaart langs omdat we op tijd op ons werk moeten zijn, omdat we de boodschappen moeten doen, omdat we binnen een bepaalde tijd de 5 kilometer willen lopen. We raken de speelsheid kwijt, worden bloedserieus.

We verliezen het contact met de prachtige, unieke wezens die we ten diepste zijn

Op weg naar de volwassenheid gaan we langzamerhand steeds minder direct ervaren. We vertrouwen steeds minder op ons gevoel en verliezen vaak voor een groot deel het contact met de prachtige, unieke wezens die we nog steeds ten diepste zijn. Onze gedachten, ons oordeel komt ertussen.  Onze gedachten en ons oordeel over onszelf EN onze gedachten en ons oordeel over andere mensen. Waarbij dat oordeel over andere mensen meestal alles heeft te maken met ons oordeel over onszelf. En zo ontstaat de vaak onbewuste overtuiging dat we niet goed genoeg zijn.  

Wat moet jij allemaal van jezelf om te voldoen aan jouw verwachtingen? En hoe is dat van invloed op de beslissingen die jij neemt, op jouw oordeel over jezelf, je gevoel over jezelf? Wat is daarbij ECHT van jou en wat heb je in de loop van je leven aangeleerd? En dient dit jou (nog)?  Ik ben heel benieuwd. Wil je het hieronder met me delen?



 
 
 
 
Momentje...