Komen we hier beter uit?
zondag 5 april 2020


Komt het nog goed

Veel van wat vanzelfsprekend was, is dat plotseling niet meer. Dat levert teleurstelling en verdriet op. Voor mijn jongste dochter dat de vakantie naar haar vader in Gambia niet doorging. Voor ons hele gezin dat het familiefeest van mijn ouders niet doorging en dat mijn zus uit Canada haar geplande reis naar Nederland moest afzeggen. Voor mijn oudste dochter dat haar supertoffe stage bij theatergroep Young Gangsters met optredens op onder andere Oerol niet doorging. Voor mijn jongste dochter dat ze haar filmproject net niet kon afronden. Voor mijn ex die in Gambia woont dat zijn moeder met een gebroken heup moet blijven liggen omdat ze niet meer naar Senegal kunnen reizen waar ze geopereerd zou worden. Voor een vriendin dat ze haar demente vader die ze net naar een verpleeghuis heeft gebracht niet meer kon opzoeken, terwijl hij nog niet eens gewend was.  

En wat dacht je van de stress van de IC verpleegkundigen, van de ouders die er gek worden om met zijn allen op een kluitje te werken en tegelijkertijd de kinderen op een verantwoorde manier bezig te houden.

En dan heb ik het niet eens over het kleinere leed: Dat we niet meer gewoon gezellig naar de kroeg of naar de bioscoop kunnen gaan. Dat we niet meer zorgeloos van het mooie weer en de lente kunt genieten op het strand of in het bos. Dat we onze vrienden nauwelijks meer zien.

We zijn met zijn allen in een slechte film terecht gekomen. Een bizarre situatie.

De hoop dat de wereld hier beter uit zal komen

Ik hoor veel mensen de hoop uitspreken dat de crisis waar we met zijn allen in gekatapulteerd zijn een wake up call zal zijn op wereldniveau. Dat de wereld hier uiteindelijk beter uit zal komen: duurzamer, eerlijker, socialer…En dat hoop ik ook. Waarom? Omdat ik graag zoek naar zingeving. Als we hier niet van leren, wat heeft zo’n crisis dan voor zin? Dan is het alleen maar ellende.

Een periode van gedwongen vertraging

Het stoppen van de ratrace zet ons aan het denken. Ik hoor mensen zeggen dat ze het eigenlijk best wel lekker vinden dat ze niet meer elke dag twee uur in de auto hoeven te zitten om naar kantoor te gaan. En dat ze de rumoerige kantoortuin helemaal niet missen.

Ik hoor anderen zeggen dat hun kinderen weer gaan tekenen en in de tuin gaan spelen. Ze worden er rustig van om niet meer elke dag naar een clubje of naar de naschoolse opvang te hoeven gaan.

En ik hoor ook mensen zeggen dat ze zich nu pas realiseren dat ze het veel te druk hebben gehad de afgelopen tijd. Dat ze eigenlijk al heel lang op hun tandvlees liepen. En dat deze periode van gedwongen vertraging een ‘blessing in disguise’ is.

Ik ben benieuwd in hoeverre dit zal leiden tot andere keuzes in de toekomst. Een leven in een lagere versnelling? Meer luisteren naar jezelf? Ik hoop het van harte!

Weer oog voor zaken waar het echt om gaat in het leven

De verhalen over de lijdensweg van corona patiënten in de ziekenhuizen zet ons aan het denken. Evenals het onbeschrijfelijke leed van zowel patiënten als families omdat familieleden niet aanwezig mogen zijn bij het ziekbed, het overlijden en vaak ook niet bij de uitvaart. Plotseling krijgen we weer oog voor de zaken waar het echt om gaat in het leven, voor onze belangrijke waarden. Zaken waar we anders misschien pas over nagedacht hadden als we zelf ziek of oud zouden zijn.

Ook hier ben ik benieuwd hoe dit door gaat spelen in onze levens. Zullen we hierdoor in de toekomst andere, meer waarde(n)volle keuzes gaan maken? Ik hoop het van harte!
 
Laat alle crises niet voor niets zijn geweest

Want we wisten allemaal al dat het zo niet door kon gaan. Vluchtelingencrisis, klimaatcrisis, coronacrisis. Hoeveel waarschuwingen hebben we nog nodig? Laten deze crises niet voor niets zijn geweest, laat alle tranen niet voor niet niets vergoten zijn. Er is geen grotere daad van liefde naar de slachtoffers en naar onszelf om naar ons hart te luisteren en te kiezen voor wat echt belangrijk is in het leven. Door bloedeerlijk naar onszelf te zijn en hier geen concessies aan te doen. Want daar wordt de wereld uiteindelijk echt beter van. 

En dat is waar ik met mijn werk als coach een bijdrage aan wil leveren: Mensen helpen om naar hun hart te luisteren en een leven te leven waarvan je aan het eind kunt zeggen: Ik heb het goed gedaan.

Heeft deze blog je aan het denken gezet. wil je het hieronder met me delen?
 
 

 



 
 
 
 
Momentje...