Je eigen vierkante metertje
zondag 23 februari 2020


Je eigen vierkante metertje

Oud en Nieuw, het lijkt al weer eeuwen geleden. Wat is er sindsdien allemaal gebeurd op het wereldtoneel? Ik keek even terug naar het wereldnieuws van de eerste dagen van januari. Een kleine selectie: De bosbranden in Australië die maar door blijven woeden, de dood van Souleimani  en vervolgens het neerstorten (wat later neerschieten bleek te zijn) van een passagiersvliegtuig boven Teheran. Daarnaast nog geweld in Darfur, Burkina Faso en Kenia. En nu heb ik het alleen nog maar over de eerste dagen van januari. Inmiddels is het bijna eind februari. De rest van de dagen tussen die eerste week in januari en nu is niet veel beter geweest. Ik vind het moeilijk om me goed te blijven voelen als ik het nieuws intensief volg. Maar helemaal niet meer naar het nieuws kijken is ook geen optie. Dan voelt het alsof ik mijn kop in het zand steek en mijn ogen sluit voor het leed van de wereld. Dus kijk ik elke dag toch snel even op de NOS site naar het laatste nieuws en lees ik af en toe een achtergrond artikel op NRC.nl. Maar het grijpt me naar de keel. En zal het ooit veranderen? Ik ben bang van niet, want zoals de Britse historicus Arnold J. Toynbee al zei: ‘History is just one damned thing after the other.’

Veel zelfhulpboeken willen ons doen geloven dat geluk voor het grijpen ligt
En dat is een deprimerende gedachte! Helemaal omdat we tegenwoordig maar al te graag geloven dat ons leven volledig maakbaar is. Veel zelfhulpboeken willen ons doen geloven dat geluk voor het grijpen ligt. Als je maar goed genoeg je best doet, komt het wel goed. Jij en jij alleen bent verantwoordelijk voor je succes.

The Backway: de helse tocht richting Europa
Een aantal jaar geleden sprak ik in Gambia met een jonge man. Zijn toekomst lag in Europa vertelde hij me. Hij wist zeker dat het ging lukken om op de een of andere manier de reis te maken. ‘Hoe ga je dat aanpakken?’ vroeg ik. ‘Via the Backway’ was zijn antwoord. The Backway, zo wordt in Gambia de helse tocht genoemd die je als hoopvolle jongen (soms meisje) onderneemt richting Europa. Eerst achterop een truck dwars door de Sahara. Als je eraf valt stopt de truck niet en ben je ten dode opgeschreven. Als je dat overleeft, kom je in Libië terecht waar je een dikke kans hebt om gevangen genomen te worden. En als je dit obstakel weet te omzeilen, dan heb je nog de levensgevaarlijke oversteek naar Europa, waar vervolgens een loodzwaar leven wacht. Een leven dat draait om geld verdienen voor je familie. Zonder enig uitzicht om die familie weer te zien. Mijn ex is een Gambiaanse man die tien jaar geleden juist het tegenovergestelde heeft gedaan door vanuit Nederland terug te verhuizen naar Gambia. Ik heb het met hem vaak gehad over de plannen van deze jongens. Als hij hier met hen over spreekt, probeert hij ze tegen te houden. Hen de harde werkelijkheid voor te houden en ze te laten zien dat er ook andere opties zijn. In Gambia.  

We zijn in alles afhankelijk van de wereld om ons heen
Wat wil ik je met dit verhaal vertellen? Dat succes niet maakbaar is? Dat je van een dubbeltje nooit een kwartje kunt worden? Nee, dat is zeker niet wat ik wil. Wat ik wil zeggen is dat je de werkelijkheid niet uit het oog moet verliezen. De werkelijkheid ontkennen is als het ontkennen van de zwaartekracht. We hebben misschien het idee dat we alles in de hand hebben, maar dat is echt een illusie. We zijn in alles afhankelijk van de wereld om ons heen. De lucht die we inademen, het water dat uit de kraan komt, het brood dat elke dag gebakken wordt. De auto die voor je stopt als je over de zebra loopt (behalve hier in Amsterdam dan….). Afhankelijk, dat is wat we zijn. 

Wat is dit voor raar verhaal uit de mond van iemand die anderen leert de regie over hun leven te pakken? 
Dus one damned thing after the other, success is niet maakbaar, we zijn totaal afhankelijk van anderen. Wat is dit voor raar verhaal van een coach? Dat is toch vreemd uit de mond van iemand die anderen leert om hun geluk in eigen hand te nemen? 

In het erkennen van je eigen kleinheid ligt je echte grootsheid
En het is inderdaad raar, maar paradoxaal genoeg ligt juist in het erkennen van je eigen kleinheid je echte grootsheid. In het erkennen van de beperkte speelruimte die je hebt, daarin ligt de weg naar je vrijheid. Je kunt jezelf gevangen houden door te vechten tegen windmolens, het niet willen accepteren van de werkelijkheid. En het is ook vaak oneerlijk en onaanvaardbaar. Maar dit niet kunnen accepteren van de werkelijkheid maakt dat je in je ongeluk blijft hangen. Het maakt dat je vergeet te kijken naar wat je wel kunt doen. Op je eigen vierkante metertje. Want juist daar kun je het verschil maken. 

Vriendschap en menslievendheid te midden van een wereld die krankzinnig was geworden
Dat is wat Stephen Covey, de bedenker van de cirkel van invloed proactief handelen noemt. Kijk wat binnen jouw cirkel van invloed ligt. Dat kan iets heel kleins zijn, zoals een spin niet doodmaken, maar buiten zetten. Het kan ook iets heel groots zijn, zoals ik vorige week zag in de indrukwekkende film 1917. In deze film volg je twee soldaten die enorme gevaren trotseren om een groep andere soldaten te waarschuwen dat ze in een val dreigen te lopen. Maar het meest indrukwekkend vond ik hun vriendschap en menslievendheid te midden van een wereld die krankzinnig was geworden.

Elke mens kan op zijn of haar manier het verschil maken in zijn eigen omgeving
“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien” (Franciskus van Assisi) 

Elk mens kan op zijn of haar manier het verschil uitmaken in zijn eigen omgeving. Op je eigen kleine stukje. Als iedereen dat zou doen en zich daarbij zou houden, wat zou de wereld er dan anders uitzien. 

Heeft deze blog je aan het denken gezet. wil je het hieronder met me delen?



 
 
 
 
Momentje...