Ik durf het niet, maar ik moet dit doen
vrijdag 12 juni 2020


Ik durf het niet, maar ik moet dit doen


Mijn dochter zit vanavond bij Op1 aan tafel. Waarom? Ze is samen met twee vriendinnen een petitie gestart om racisme verplicht te behandelen in het onderwijs. 

Elke keer dat zoiets gebeurt, moet ze een paar dagen bijkomen

Een paar weken geleden hoorde ze dat George Floyd in Amerika het slachtoffer was geworden van bruut politiegeweld. Een paar weken daarvoor was een ongewapende zwarte jogger – ook in Amerika - in een park doodgeschoten door twee witte mannen. Elke keer dat zoiets gebeurt moet ze een paar dagen bijkomen, net als haar oudste zus Jatou. 

Dat doet wat met je identiteit

Het onderwerp racisme speelt nog niet zo lang een bewuste rol in het leven van mijn dochters. Ze hebben heel lang niet willen accepteren dat dit een realiteit is. Te pijnlijk om er over na te denken. Te moeilijk om het gesprek aan te gaan.
Mijn dochters hebben op school weinig niet-witte rolmodellen gehad. In kinderboeken was de prinses steevast wit met blonde haren. Dat gold ook voor de helden en heldinnen in films en series. Zwarte mannen waren hooguit sidekick van de witte held. Zwarte vrouwen hooguit de vriendin van de heldin. Meestal echter waren het bedienden, schoonmakers of criminelen. Voeg dat bij de verhalen zoals die van George Floyd. Voeg dat bij de verhalen van wat hun eigen vader is overkomen (zie mijn vorige blog). Dat doet wat met je identiteit. 

Genoeg is genoeg

En nu is er dat gevoel van genoeg is genoeg. Daarin staan ze niet alleen, getuige de grote aantallen mensen die de afgelopen dagen de moeite hebben genomen om naar een antiracisme demonstratie te komen. 

Daarom is mijn dochter, samen met haar vriendinnen en met enthousiaste support van mijn oudste dochter een petitie begonnen om te pleiten voor het verplicht behandelen van racisme op basisscholen: aandacht voor de hele geschiedenis, aandacht voor ongelijkheid en vooroordelen. Met als doel dat de kinderen die nu opgroeien zich gelijkwaardig aan elkaar zullen voelen en met meer empathie met elkaar kunnen omgaan.
 
Bijna 50.000 handtekeningen

Tot hun grote verbazing hadden ze binnen een paar dagen de benodigde 40.000 handtekeningen die nodig zijn om het in de Tweede Kamer te laten behandelen. Op het moment van dit schrijven zijn het er bijna 50.000. Tegelijkertijd zijn daar de tegenstanders, de ‘haters’ zoals mijn dochters ze noemen, die in niet mis te verstane woorden op social media laten weten hoe dom, achterlijk en onnodig dit initiatief is. De meiden zitten in een emotionele rollercoster. 

Met knikkende knieën

Sohna is een bescheiden meisje, dat niet van aandacht houdt. Het liefst zou ze gewoon lekker naar het park zijn gegaan om te chillen met vriendinnen. Maar nu kan dat niet. Nu is er werk aan de winkel. Zoals het samenstellen van een team van experts die hun gaat helpen met de tekst die straks in de Tweede Kamer behandeld gaat worden en het beantwoorden van de vele vragen en verzoeken die op hun af komen. En dus zit ze vanavond bij Op1, met knikkende knieën, maar ze zit er. Ze vindt het doodeng, maar ‘Ik moet dit doen.’ 

Ik ben supertrots op beide dochters. Het zijn helden omdat ze over hun eigen schaduw heenstappen om zichzelf te laten zien. Ze voelen angst, maar ook een enorme power. Eindelijk mogen ze van zichzelf de pijn voelen die ze altijd weggedrukt hebben. Mogen ze er van zichzelf aandacht voor vragen. Mogen ze er samen met velen - zwart en wit - verontwaardigd over zijn en eisen dat het anders moet.

De vrouwen die ik coach zijn net zulke helden als mijn dochters

Het verhaal van de vrouwen die ik coach verschilt niet zoveel van het verhaal van mijn dochters. Ook zij schipperen eerst met hun eigen gevoel en durven daar niet naar te luisteren. Ze erkennen hun eigen behoeften niet, maar doen vooral wat anderen van hun verwachten.  

En dat verandert gedurende het coachtraject. Gaandeweg gaan ze steeds beter luisteren naar hun gevoelens en leren ze steeds minder luisteren naar dat vervelende stemmetje dat ze vertelt dat ze niet goed genoeg zijn, dat ze het niet kunnen, dat ze het niet waard zijn. Prachtig om te zien!

Heeft deze blog je aan het denken gezet? Wil je het hieronder met me delen? 



 
 
 
 
Momentje...