De Wake up call
zondag 8 maart 2020


De wake up call

Veel mensen die ik coach komen bij mij omdat ze iets vervelends meemaken: een ontslag, gezondheidsproblemen, relatieproblemen. Vaak zeggen ze : ‘Ik zag het eigenlijk al een tijdje aankomen.’ Of ‘ik voelde me al tijden niet lekker in de situatie’.

Het lot had haar ingehaald
Een dame die ik coach, was al dertig jaar werkzaam bij het bedrijf dat haar een half jaar geleden aan de kant zette. Ze vertelde me dat ze er eigenlijk al jaren niets meer aan vond. De sfeer in het bedrijf was harder geworden en het contact met de collega’s steeds oppervlakkiger. Maar ze was toch blijven zitten en had geen actie ondernomen om een andere baan te zoeken. En nu had het lot haar ingehaald en was zij ‘er uit gegooid.’

Waarom had ze het ‘zover’ laten komen?
En dat deed pijn! Opeens was het leven niet meer vanzelfsprekend. Opeens had ze het gevoel overbodig te zijn. Nadat ze haar wonden had gelikt en de eerste schok verwerkt had, nam ze het moedige besluit om niet de eerste de beste  nieuwe baan aan te nemen, maar eerst eens uit te zoeken waarom ze het ‘zover’ had laten komen.
 
Je weet wat je hebt, maar je weet niet wat je krijgt 
Waarom had ze geen actie ondernomen? Voor een deel was het de angst dat er voor ‘een oude muts zoals ik geen plek meer is op de arbeidsmarkt’.  Voor een ander deel was het de angst voor verandering: Je weet wat je hebt, maar je weet niet wat je krijgt. En die angst werkte verlammend.
 
Een gebrek aan noodzaak 
Maar voor een belangrijk deel was het ook een gebrek aan noodzaak, het ontbreken van een gevoel van richting in haar leven. Ze had geen idee wie ze nou eigenlijk was en wat ze diep van binnen wilde. En dus kabbelde het leven jarenlang voort, leidde ze een middelmatig leventje waarin ze niet ongelukkig was, maar zeker ook niet gelukkig. En liet ze de omstandigheden bepalen wat er met haar gebeurde. En die bepaalden dat ze uit dat middelmatige leventje gegooid werd.

Het leven wil ons iets duidelijk maken
Vaak wil het leven ons iets duidelijk wil maken. We krijgen kleine waarschuwingssignalen, voelen diep van binnen dat we niet doen wat we belangrijk vinden, dat er een zekere zinloosheid in ons leven sluipt. Of dat we juist iets doen waar we niet achter staan en waar we liever maar niet al te veel over nadenken. En ons gevoel negeren is vooralsnog gemakkelijker, eventueel met behulp van een drankje, een pilletje of een zak chips. En hoe minder we naar onszelf luisteren, hoe harder het leven zijn best doet om ons aan het verstand te peuteren dat er iets niet klopt. 

Niets is toeval
Zo geloof ik dat niets wat ons overkomt toeval is. Dat je je bij tegenslag mag afvragen: Wat kan ik hiervan leren, hoe kan ik hierdoor groeien? Vooral als het zinloos en oneerlijk lijkt, is het de moeite waard om er voor jezelf de zin en de mogelijkheid tot groei in te ontdekken. Daarmee geef je wat je is overkomen juist zin. En kun je een voorbeeld en inspiratiebron worden voor anderen die iets dergelijks is overkomen.
 
Ze gaat zich laten omscholen
Mijn cliënte heeft haar ontslag aangepakt om aan haar zelfvertrouwen te werken en om te ontdekken hoe zij in de rest van haar werkzame leven verder wil. Ze gaat zich laten omscholen tot leerkracht. ‘Iets betekenen voor anderen’ was een van de waarden waar zij heel erg blij van werd. En reken maar dat de arbeidsmarkt wel op ‘deze oude muts’ zit te wachten.  

Heeft deze blog je aan het denken gezet. wil je het hieronder met me delen?

 



 
 
 
 
Momentje...